+ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗΣ
ΜΙΑ ΑΞΙΕΠΑΙΝΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΚΠΛΗΣΣΕΙ
Του Ελευθ. Χριστοφίδη
Από καιρό ήθελα να γράψω ένα άρθρο για την Εκκλησία. Διότι η εικόνα που δίνεται από μερικούς κονδυλοφόρους ή και «μαρκουτσοφόρους», για λόγους εντυπωσιασμού, δεν είναι πάντα η πιο αντικειμενική. Δεν μπορούμε να γενικεύουμε και να κατακεραυνώνουμε τους πάντες όταν κάποιοι επίορκοι και στην ουσία άθεοι ρασοφόροι παρεκτρέπονται. Ο θλιβερός εκείνος “μοιχεπιβάτης” του θρόνου της Αττικής που ήθελε 1,5 δις δραχμές για τα γεράματά του- χώρια τις άλλες ιδιορρυθμίες- ας ελπίζουμε να είναι ο τελευταίος ασεβής «σεβασμιώτατος»! Στην πραγματικότητα η Εκκλησία μας, πέραν της κάλυψης των θρησκευτικών αναγκών του λαού, επιτελεί και έργο φιλανθρωπικό, ιεραποστολικό, πατριωτικό και πνευματικό, το οποίο δεν φαίνεται προς τα έξω, γιατί τα καλά «δεν πουλάνε». Σήμερα μου δίδεται η ευκαιρία να γράψω για την ενορία μου, την Αγία Παρασκευή με αφορμή ή μάλλον με κέντρισμα μια πινακίδα που είδα στην Ηρώς Κωνσταντοπούλου που αναφέρει επί λέξει:
ΙΕΡΑ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΑΘΗΝΩΝ.
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ
ΕΡΓΟ: Ανέγερση Πνευματικού Κέντρου με Παρεκκλήσιο
Αυτό σημαίνει ότι ο Ναός της Αγίας Παρασκευής, μια μικρή εκκλησία στην άκρη της πόλης μας, οι Ιερείς της, οι Επίτροποι και οι Ενορίτες, θα ανεγείρουν σαν είδος παραρτήματος, ένα Πνευματικό Κέντρο και ένα παρεκκλήσι επειδή το ποίμνιο έχει αυξηθεί και δεν επαρκεί η υπάρχουσα Εκκλησία. Το οικόπεδο ήταν του Δημοσίου και με πολλές προσπάθειες και σ’ αυτό συνέβαλε ο απερχόμενος Δήμαρχος κ Θ. Γεωργάκης -η αλήθεια να λέγεται- παραχωρήθηκε στην Εκκλησία. Κι εδώ θα πρέπει να εξάρουμε τους δύο σεμνούς και ζηλωτές ιερείς που έχει ο Ναός. Δύο αληθινούς χριστιανούς (ναι…), δύο νέους που άφησαν τις επιστήμες τους (σπούδασαν σε ΑΕΙ) διότι τους «τράβηξε» ο δρόμος του Κυρίου. Πολύτεκνοι οι ίδιοι επιτελούν εδώ ένα πραγματικό λειτούργημα. Οι πατέρες Παναγιώτης και Αθανάσιος.
Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Η Αγία Παρασκευή θεμελιώθηκε, κτίσθηκε και εγκαινιάσθηκε το 1970. Μέχρι τότε οι κάτοικοι δεν είχαν Ιερό Ναό και για να εκκλησιασθούν ήταν αναγκασμένοι να πηγαίνουν στην Κοίμηση της Θεοτόκου ή στην Παναγίτσα της Αργυρούπολης. Ο εξωραϊστικός Σύλλογος του Γ’ Τομέα Ηλιούπολης έκανε απεγνωσμένες προσπάθειες προκειμένου να αποκτήσουν Εκκλησία. Ακόμη και επιστολή στην βασίλισσα Φρειδερίκη είχαν στείλει επειδή ασχολιόταν με τέτοια θέματα.
Τελικά την λύση έδωσε ο κ Κ. Δελλαπόρτας. Ο δραστήριος και αποφασιστικός Δήμαρχος «εν μια νυκτί» έστησε το σκηνικό, όπως αφηγείται ο ίδιος πιό κάτω.
« Ο Δελλαπόρτας μεταξύ των άλλων προσφορών του βοήθησε την Εκκλησία μας βάζοντας εξ ιδίων το μεγαλύτερο μέρος του δομικού οπλισμού του ναού», θα μας πεί ένας από τους πρώτους Εκκλησιαστικούς Επιτρόπους του Ναού που από σεμνότητα ήθελε να διατηρήσει την ανωνυμία του. Από την μεριά του, ο Γιάννης ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΥ, πολύ αργότερα έκανε αφιλοκερδώς την μελέτη για την ανακατασκευή της κεραμοσκεπής του Ναού.
ΜΙΑ ΑΞΙΕΠΑΙΝΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΚΠΛΗΣΣΕΙ
Του Ελευθ. Χριστοφίδη
Από καιρό ήθελα να γράψω ένα άρθρο για την Εκκλησία. Διότι η εικόνα που δίνεται από μερικούς κονδυλοφόρους ή και «μαρκουτσοφόρους», για λόγους εντυπωσιασμού, δεν είναι πάντα η πιο αντικειμενική. Δεν μπορούμε να γενικεύουμε και να κατακεραυνώνουμε τους πάντες όταν κάποιοι επίορκοι και στην ουσία άθεοι ρασοφόροι παρεκτρέπονται. Ο θλιβερός εκείνος “μοιχεπιβάτης” του θρόνου της Αττικής που ήθελε 1,5 δις δραχμές για τα γεράματά του- χώρια τις άλλες ιδιορρυθμίες- ας ελπίζουμε να είναι ο τελευταίος ασεβής «σεβασμιώτατος»! Στην πραγματικότητα η Εκκλησία μας, πέραν της κάλυψης των θρησκευτικών αναγκών του λαού, επιτελεί και έργο φιλανθρωπικό, ιεραποστολικό, πατριωτικό και πνευματικό, το οποίο δεν φαίνεται προς τα έξω, γιατί τα καλά «δεν πουλάνε». Σήμερα μου δίδεται η ευκαιρία να γράψω για την ενορία μου, την Αγία Παρασκευή με αφορμή ή μάλλον με κέντρισμα μια πινακίδα που είδα στην Ηρώς Κωνσταντοπούλου που αναφέρει επί λέξει:
ΙΕΡΑ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ ΑΘΗΝΩΝ.
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ
ΕΡΓΟ: Ανέγερση Πνευματικού Κέντρου με Παρεκκλήσιο
Αυτό σημαίνει ότι ο Ναός της Αγίας Παρασκευής, μια μικρή εκκλησία στην άκρη της πόλης μας, οι Ιερείς της, οι Επίτροποι και οι Ενορίτες, θα ανεγείρουν σαν είδος παραρτήματος, ένα Πνευματικό Κέντρο και ένα παρεκκλήσι επειδή το ποίμνιο έχει αυξηθεί και δεν επαρκεί η υπάρχουσα Εκκλησία. Το οικόπεδο ήταν του Δημοσίου και με πολλές προσπάθειες και σ’ αυτό συνέβαλε ο απερχόμενος Δήμαρχος κ Θ. Γεωργάκης -η αλήθεια να λέγεται- παραχωρήθηκε στην Εκκλησία. Κι εδώ θα πρέπει να εξάρουμε τους δύο σεμνούς και ζηλωτές ιερείς που έχει ο Ναός. Δύο αληθινούς χριστιανούς (ναι…), δύο νέους που άφησαν τις επιστήμες τους (σπούδασαν σε ΑΕΙ) διότι τους «τράβηξε» ο δρόμος του Κυρίου. Πολύτεκνοι οι ίδιοι επιτελούν εδώ ένα πραγματικό λειτούργημα. Οι πατέρες Παναγιώτης και Αθανάσιος.
Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Η Αγία Παρασκευή θεμελιώθηκε, κτίσθηκε και εγκαινιάσθηκε το 1970. Μέχρι τότε οι κάτοικοι δεν είχαν Ιερό Ναό και για να εκκλησιασθούν ήταν αναγκασμένοι να πηγαίνουν στην Κοίμηση της Θεοτόκου ή στην Παναγίτσα της Αργυρούπολης. Ο εξωραϊστικός Σύλλογος του Γ’ Τομέα Ηλιούπολης έκανε απεγνωσμένες προσπάθειες προκειμένου να αποκτήσουν Εκκλησία. Ακόμη και επιστολή στην βασίλισσα Φρειδερίκη είχαν στείλει επειδή ασχολιόταν με τέτοια θέματα.
Τελικά την λύση έδωσε ο κ Κ. Δελλαπόρτας. Ο δραστήριος και αποφασιστικός Δήμαρχος «εν μια νυκτί» έστησε το σκηνικό, όπως αφηγείται ο ίδιος πιό κάτω.
« Ο Δελλαπόρτας μεταξύ των άλλων προσφορών του βοήθησε την Εκκλησία μας βάζοντας εξ ιδίων το μεγαλύτερο μέρος του δομικού οπλισμού του ναού», θα μας πεί ένας από τους πρώτους Εκκλησιαστικούς Επιτρόπους του Ναού που από σεμνότητα ήθελε να διατηρήσει την ανωνυμία του. Από την μεριά του, ο Γιάννης ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΥ, πολύ αργότερα έκανε αφιλοκερδώς την μελέτη για την ανακατασκευή της κεραμοσκεπής του Ναού.
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΗΜΕΡΑ
Η Αγία Παρασκευή έχει πλήρως εξοπλισμένη κουζίνα- στο κάτω μέρος του ναού- όπου εθελόντριες ενορίτισσες μαγειρεύουν καθημερινά για τους άπορους. Όσον αφορά τους ανήμπορους, αυτοί λαβαίνουν τον δίσκο με το γεύμα στον σπίτι τους! Το Χριστεπώνυμο πλήρωμα, βλέποντας ότι οι εισφορές του για το «φιλόπτωχο Ταμείο» δεν πάνε χαμένες, το ενισχύουν κι έτσι διευρύνεται ο κύκλος της αγαθοεργίας με μικρά επιδόματα που δίνει η Εκκλησία στους έχοντες ανάγκη.
Αυτό όμως το οποίο μου έκανε εντύπωση και στάθηκε η αφορμή για το άρθρο αυτό είναι το εργοτάξιο της Ηρώς Κωνσταντοπούλου. Ρωτήσαμε τον πιο πάνω Επίτροπο, πού θα βρεθούν τόσα χρήματα για το Έργο αυτό. –« Με τις οικονομίες του ναού -δηλαδή τον οβολόν των πιστών παράλληλα με την χρηστή διαχείριση που γίνεται- , με έκτακτες εισφορές και με την βοήθεια του Θεού» μας απάντησε. Η επόμενη ερώτηση, ήταν τι θα έχει αυτό το Κέντρο. «Θα είναι Πνευματικό Κέντρο για τους νέους και όχι μόνο, θα περιλαμβάνει χώρους συγκέντρωσης, αίθουσα προβολής, βιβλιοθήκη, εντευκτήριο με κυλικείο και αίθουσα με ηλεκτρονικούς υπολογιστές, θα γίνονται διάφορα μαθήματα σε αδύναμους μαθητές από εθελοντές ενορίτες και γενικά θα είναι μια κυψέλη όπου οι νέοι μας θα βρίσκουν εναλλακτικές διεξόδους απασχόλησης και αναψυχής εκτός από τις καφετέριες…»
Ο Κ. ΔΕΛΛΑΠΟΡΤΑΣ ΘΥΜΑΤΑΙ
Για την ίδρυση της Εκκλησίας, ρωτήσαμε τον πρωταγωνιστή της όλης επιχείρησης, τον τότε Δήμαρχο Κώστα Δελλαπόρτα.
«Ήθελα να ασφαλτοστρώσω την Ελ. Βενιζέλου που ήταν τότε χωματόδρομος και πήγα στο Υπουργείο να ζητήσω λεφτά. Εκεί κάποιος αρμόδιος ανοίγει ένα φάκελλο και μου λέει ότι ο δρόμος αυτός έχει χαρακτηρισθεί ΝΑΤΟϊκή λεωφόρος που θα συνδέει το πεντάγωνο με το αεροδρόμιο. Όταν επέστρεψα προσπαθούσα με τους συνεργάτες μου να βρούμε τρόπο να αποτρέψουμε αυτό το έργο που θα διχοτομούσε την πόλη πέρα για πέρα. Υπήρχε ήδη έντονο το αίτημα των κατοίκων για εκκλησία και λέω: Να η ευκαιρία. Οικόπεδο δεν υπήρχε αλλά στην διασταύρωση της λεωφόρου μπορούσε να χωρέσει ένας ναός, γι αυτό κι έχει παράξενο προσανατολισμό. Φωνάζω ένα Δεσπότη, υποδεικνύει τους χώρους και για να ισχυροποιήσω το θέμα καλώ τον τότε αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο να θέσει τον θεμέλιο λίθο. Χωρίς Άδεια Οικοδομής και σε χρόνο ρεκόρ ξαναφωνάζω τον Ιερώνυμο για τα θυρανοίξια! Το μαθαίνουν στο Υπουργείο και με φωνάζει ο ίδιος ο Παττακός έξαλλος. – «Τι κάνεις εκεί κάτω. Ποιος σου είπε να κτίσεις εκκλησία στην μέση του δρόμου». Γιατί, υπάρχει πρόβλημα; του απαντάω. –«Ναι, έκλεισες Λεωφόρο του ΝΑΤΟ».
Και ξέροντας ότι ο συνομιλητής μου ήταν βαθειά θρησκευόμενος, απαντώ : -«Δεν υπάρχει θέμα, Υπουργέ μου, αύριο βάζω τις μπουλντόζες και τον κατεδαφίζω». –«Μα αν είναι δυνατόν, θα γκρεμίσεις την Εκκλησία!»
Κι έτσι και εκκλησία φτιάξαμε και την λαιμητόμο αποφύγαμε, με τετελεσμένα και αντάρτικο»!
Η Αγία Παρασκευή έχει πλήρως εξοπλισμένη κουζίνα- στο κάτω μέρος του ναού- όπου εθελόντριες ενορίτισσες μαγειρεύουν καθημερινά για τους άπορους. Όσον αφορά τους ανήμπορους, αυτοί λαβαίνουν τον δίσκο με το γεύμα στον σπίτι τους! Το Χριστεπώνυμο πλήρωμα, βλέποντας ότι οι εισφορές του για το «φιλόπτωχο Ταμείο» δεν πάνε χαμένες, το ενισχύουν κι έτσι διευρύνεται ο κύκλος της αγαθοεργίας με μικρά επιδόματα που δίνει η Εκκλησία στους έχοντες ανάγκη.
Αυτό όμως το οποίο μου έκανε εντύπωση και στάθηκε η αφορμή για το άρθρο αυτό είναι το εργοτάξιο της Ηρώς Κωνσταντοπούλου. Ρωτήσαμε τον πιο πάνω Επίτροπο, πού θα βρεθούν τόσα χρήματα για το Έργο αυτό. –« Με τις οικονομίες του ναού -δηλαδή τον οβολόν των πιστών παράλληλα με την χρηστή διαχείριση που γίνεται- , με έκτακτες εισφορές και με την βοήθεια του Θεού» μας απάντησε. Η επόμενη ερώτηση, ήταν τι θα έχει αυτό το Κέντρο. «Θα είναι Πνευματικό Κέντρο για τους νέους και όχι μόνο, θα περιλαμβάνει χώρους συγκέντρωσης, αίθουσα προβολής, βιβλιοθήκη, εντευκτήριο με κυλικείο και αίθουσα με ηλεκτρονικούς υπολογιστές, θα γίνονται διάφορα μαθήματα σε αδύναμους μαθητές από εθελοντές ενορίτες και γενικά θα είναι μια κυψέλη όπου οι νέοι μας θα βρίσκουν εναλλακτικές διεξόδους απασχόλησης και αναψυχής εκτός από τις καφετέριες…»
Ο Κ. ΔΕΛΛΑΠΟΡΤΑΣ ΘΥΜΑΤΑΙ
Για την ίδρυση της Εκκλησίας, ρωτήσαμε τον πρωταγωνιστή της όλης επιχείρησης, τον τότε Δήμαρχο Κώστα Δελλαπόρτα.
«Ήθελα να ασφαλτοστρώσω την Ελ. Βενιζέλου που ήταν τότε χωματόδρομος και πήγα στο Υπουργείο να ζητήσω λεφτά. Εκεί κάποιος αρμόδιος ανοίγει ένα φάκελλο και μου λέει ότι ο δρόμος αυτός έχει χαρακτηρισθεί ΝΑΤΟϊκή λεωφόρος που θα συνδέει το πεντάγωνο με το αεροδρόμιο. Όταν επέστρεψα προσπαθούσα με τους συνεργάτες μου να βρούμε τρόπο να αποτρέψουμε αυτό το έργο που θα διχοτομούσε την πόλη πέρα για πέρα. Υπήρχε ήδη έντονο το αίτημα των κατοίκων για εκκλησία και λέω: Να η ευκαιρία. Οικόπεδο δεν υπήρχε αλλά στην διασταύρωση της λεωφόρου μπορούσε να χωρέσει ένας ναός, γι αυτό κι έχει παράξενο προσανατολισμό. Φωνάζω ένα Δεσπότη, υποδεικνύει τους χώρους και για να ισχυροποιήσω το θέμα καλώ τον τότε αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο να θέσει τον θεμέλιο λίθο. Χωρίς Άδεια Οικοδομής και σε χρόνο ρεκόρ ξαναφωνάζω τον Ιερώνυμο για τα θυρανοίξια! Το μαθαίνουν στο Υπουργείο και με φωνάζει ο ίδιος ο Παττακός έξαλλος. – «Τι κάνεις εκεί κάτω. Ποιος σου είπε να κτίσεις εκκλησία στην μέση του δρόμου». Γιατί, υπάρχει πρόβλημα; του απαντάω. –«Ναι, έκλεισες Λεωφόρο του ΝΑΤΟ».
Και ξέροντας ότι ο συνομιλητής μου ήταν βαθειά θρησκευόμενος, απαντώ : -«Δεν υπάρχει θέμα, Υπουργέ μου, αύριο βάζω τις μπουλντόζες και τον κατεδαφίζω». –«Μα αν είναι δυνατόν, θα γκρεμίσεις την Εκκλησία!»
Κι έτσι και εκκλησία φτιάξαμε και την λαιμητόμο αποφύγαμε, με τετελεσμένα και αντάρτικο»!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου