ΑΙΜΑΤΗΡΕΣ ΟΙ ΤΑΡΑΧΕΣ ΣΤΗΝ ΛΙΒΥΗ
ΜΟΑMΜΑΡ ΕΛ ΚΑΝΤΑΦΙ
Θα πέσει και αυτός;

Την 1η Σεπτεμβρίου 1969 ένας 27ετής νασεριστής λοχαγός του Λιβυκού στρατού, ο Μοάμμαρ ελ Καντάφι, βλέποντας την ευκολία με την οποία οι συνταγματάρχες ανέτρεψαν το καθεστώς στην Ελλάδα, εφορμά με ομάδα φίλων του και καταλαμβάνει την εξουσία. Ο βασιλιάς ΙΝΤΡΙΣ ΕΛ ΣΕΝΟΥΣΙ βρισκόταν για θεραπεία στην Τουρκία και στην συνέχεια στα Καμμένα Βούρλα.
Ο Ιντρίς ήταν ο πρώτος αλλά και ο τελευταίος βασιλιάς της χώρας. Αυτός πρωτοστάτησε κατά της Ιταλικής κατοχής και μπόρεσε να ενώσει τις διάφορες φυλές των βεδουίνων, χριζόμενος Εμίρης της Καρχηδόνας και στην συνέχεια βασιλιάς της Λιβύης. Είχε κάνει εντύπωση στην κοινή γνώμη της εποχής, ότι όταν εισέβαλε στα «ανάκτορα» η χούντα του Καντάφι, εντυπωσιάσθηκε από την βασιλική λιτότητα, αντικρίζοντας ένα απλό κρεβάτι και ελάχιστα έπιπλα.
Τώρα, διαβάζοντας τις ανταποκρίσεις από την Τρίπολη, ανατριχιάζουμε από τα δις των καταθέσεων στο εξωτερικό της οικογένειας Καντάφι και για την χλιδή των γιών του και κυρίως του Μουτασίμ Καντάφι που παραθερίζοντας πρόπερσι για λίγες μέρες στην Μύκονο ξόδεψε μισό εκατομμύριο Ευρώ!

ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΑΣΕΡ ΣΤΟΝ ΡΕΪΓΚΑΝ
Επηρμένος από τον παναραβισμό του Νάσερ (αν και ο τελευταίος τον αποκαλούσε «τρελόπαιδο»), μόλις ανέλαβε την εξουσία, άρχισε να επισκέπτεται τις γειτονικές του αραβικές χώρες, Αίγυπτο, Σουδάν, Αλγερία και Τυνησία, ζητώντας τους να Ενωθούν με την Λιβύη, στα πρότυπα του αποτυχημένου εγχειρήματος της Ένωσης Αιγύπτου-Συρίας το 1960 σε «Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία». Φυσικά, όλοι απέρριψαν την πρότασή του και μάλιστα ο Τυνήσιος πρόεδρος Χαμπίμπ Μπουργκίμπα, για να μην τον κακοκαρδίσει, του είπε «δεν είναι άσχημη η ιδέα, αλλά άσε να μεγαλώσεις (ηλικιακά) περισσότερο»! Βλέποντας την ομαδική άρνηση, άρχισε να αναπτύσσει θεωρίες περί βίαιης ένωσης των Αράβων.
Στην συνέχεια μετονομάζει το κράτος σε «Ένδοξη Αραβική Λιβυκή Σοσιαλιστική
Μαζοκρατία» και εκδίδει το «Πράσινο Βιβλίο» του, που εκθειάζει ο φιλικά προσκείμενος στον Καντάφι Έλληνας πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου, λέγοντας ότι το καθεστώς προσομοιάζει στην Άμεση Δημοκρατία της αρχαίας Αθήνας.
Ακολουθεί η εκγύμναση εξτρεμιστικών στοιχείων, ο IRA της Ιρλανδίας εξοπλίζεται μέσω Λιβύης, αεροπειρατείες και βομβιστικές ενέργειες στη Δύση και σε μια έξαρση παράνοιας, αποκλείει τον Κόλπο της Σύρτης που περιλαμβάνει διεθνή Ύδατα। Τότε ο Ρόναλντ Ρέϊγκαν στέλνει τα βομβαρδιστικά του και παραλίγο να πετύχουν τον ίδιο τον Μοαμάρ, ενώ ο ΟΗΕ κηρύσσει εμπάρκο στην χώρα και την υποχρεώνει να αποζημιώσει τα θύματα του αεροσκάφους της ΠΑΝΑΜΕΡΙΚΑΝ που κατέπεσε από τρομοκράτες με 270 νεκρούς. Έκτοτε ο ιδιόρρυθος Καντάφι που αυτοαναγορεύεται σε Στρατηγό, ηρέμησε και έπαυσε να προκαλεί την διεθνή Κοινότητα ρίχνοντάς το στον εκκεντρισμό. Άφησε μαλλιά για να μοιάσει στον Τσε Γκεβάρα, φοράει πολύχρωμες γκελεμπίες και χρυσοποίκιλτα τουρμπάνια, κι όταν επισκέπτεται ξένες χώρες παίρνει μαζί του 40 καμήλες ή άλογα και αντί να φιλοξενηθεί σε ξενοδοχείο, στήνει στις πλατείες την ... χλιδάτη σκηνή του!

ΟΙ ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΤΑΡΑΧΕΣ
Μετά τις λαϊκές ταραχές στις γειτονικές Τυνησία και Αίγυπτο που ανέτρεψαν τους αντίστοιχους προέδρους, ήρθε η σειρά της Λιβύης. Με την διαφορά ότι ο Καντάφι δεν είναι Μουμπάρακ. Ο στρατός του κτυπά «στο ψαχνό» κι όταν οι διαδηλώσεις έγιναν μαζικότερες εξαπέστειλε την αεροπορία να βομβαρδίσει τον λαό του για να δείξει την αποφασιστικότητα του να παραμείνει στην εξουσία με κάθε θυσία! Μετά από 40 ολόκληρα χρόνια στο πηδάλιο της Λιβύης απέκτησε την πεποίθηση ότι η χώρα είναι ιδιοκτησία του και μπορεί να την λυμαίνεται ανεμπόδιστα και ισοβίως! Το καλοκαίρι που μας πέρασε, οι πρόεδροι των Επιμελητηρίων Αρκαδίας και Μεσσηνίας πρότειναν στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου να κηρυχθεί ο Καντάφι Επίτιμος Διδάκτωρ! Ευτυχώς που ο εκεί πρύτανυς πρυτανευόταν από λογική και απέρριψε αναφανδόν το αίτημα. Πάλι καλά που οι ενδιαφερόμενοι δεν υπέβαλαν το αίτημα στον πρύτανη του Αθήνησι Πανεπιστημίου...

ΙΣΤΟΡΙΚΑ. Οι αρχαίοι Έλληνες με την λέξη «Λιβύη» αποκαλούσαν όλη την Βόρειο Αφρική, δυτικά του Νείλου ποταμού. Οι Σαντορινιοί, μετά από χρησμό του Μαντείου των Δελφών πήγαν στην Λιβύη και δημιούργησαν την Πεντάπολη, δηλαδή πέντε πόλεις την Βερενίκη (σημερινή Βεγγάζη), την Κυρήνη, την Απολλωνία, την Ταύχειρα (σημερινή Τόκρα) και την Βάρκη. Οι Καρχηδόνιοι έφτιαξαν τρείς Οικισμούς εξ ού και η σημερινή Τρίπολις, η πρωτεύουσα. Από αρχαιότητες, σώζονται μόνο ελληνορωμαϊκά μνημεία. Η Ελληνική Κοινότητα ήταν κάποτε σε ακμή αλλά σήμερα αριθμεί ελάχιστους εάν εξαιρέσουμε τους εργαζόμενους σε κατασκευαστικές και πετρελαϊκές εγκαταστάσεις. Το 90% της Λιβύης καλύπτεται από έρημο και έχει περίπου 5 εκατομμύρια κατοίκους (και 1,5 εκατομ. Αιγυπτίους), με εισόδημα το 3ο κατά κεφαλή υψηλότερο στην Αφρικανική Ήπειρο ελέω πετρελαίου.

13 Μαρτίου 1957 εκτελέσθηκε δι’ απαγχονισμού από τους Βρετανούς

ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ: ΚΑΤΕΒΑΣΕ ΤΗΝ ΑΓΓΛΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ
«Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα».

ΤΟΥ ΕΛ. ΧΡΙΣΤΟΦΙΔΗ


Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης γεννήθηκε στην Επαρχία της Πάφου, στις 28 Φεβρουαρίου 1938. Ήταν το τέταρτο παιδί της οικογένειας του Μιλτιάδη Παλληκαρίδη.
Όταν πηγαίνει στο Γυμνάσιο (Λύκειο), εξελίσσεται σ΄ έναν λαμπρό πολυαθλητή που αφιερώνει πολύ χρόνο στην προπόνησή του, αναπτύσσει την ποιητική του δημιουργία και ξυπνούν μέσα του τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα τα οποία πάντα συνδυάζει με τον πόθο για την Ένωση και την αγάπη για την Ελλάδα.
Σε ένα ποίημά του της εποχής, που αργότερα μελοποίησε ο Μάριος Τόκας, γράφει μεταξύ των άλλων:

Την Ελλάδα αγαπώ αλλά και σένα
Μ΄ έναν έρωτα μεγάλο, αληθινό
Τα γαλάζια σου τα μάτια τα θλιμμένα
Τον καθάριο της θυμίζουν ουρανό।

Ενώ το ποίημα ΗΡΩΩΝ ΜΟΡΦΕΣ που παραθέτουμε στην φιλολογική σελίδα (της μηνιαίας εφημερίδας "Η ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ") τραγουδήθηκε από τον Γιώργο Νταλάρα με τίτλο: «ΚΥΠΡΟΣ ΗΡΩΩΝ ΓΗ»
Πολύ πριν την 1η Απριλίου, ημέρα έναρξης του αγώνα της ΕΟΚΑ, ο Ευαγόρας πρωταγωνιστεί σε διάφορες διαδηλώσεις κατά των Άγγλων, όπως την 2 Ιουνίου 1953 που θα γινόταν η στέψη της βασίλισσας Ελισάβετ। Στην Αγγλία και σε όλες τις αποικίες γίνονταν προετοιμασίες για το μεγάλο γεγονός. Στην Πάφο στο «Ιακώβιο Γυμναστήριο» οι Άγγλοι κατεβάζουν την ελληνική σημαία και αναρτούν την βρετανική, γεγονός που εξοργίζει τους μαθητές. Την παραμονή της στέψης, οι Παφίτες οργάνωσαν διαδήλωση με αίτημα να υποσταλεί η αγγλική σημαία και να εκκενωθεί το γήπεδό τους από στρατιώτες και αστυνομικούς. Επειδή δεν εισακούονται, ο 15χρονος τότε Βαγορής αναρριχάται στον ιστό και κατεβάζει μόνος την αγγλική σημαία. Οι μαθητές και το πλήθος συγκρούονται με την αστυνομία, η οποία ενισχύεται από Τούρκους, η Πάφος όμως έγινε το μόνο μέρος όπου δεν γιορτάστηκε η στέψη.

ΑΡΧΙΖΕΙ Ο ΕΝΩΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΤΗΣ ΕΟΚΑ
Με την έναρξη του Αγώνα, ο Παλληκαρίδης δηλώνει «παρών» και αμέσως ορκίζεται μέλος της Ε.Ο.Κ.Α. Στις 19 Ιουνίου 1955 συμμετέχει στην ανατίναξη των δικαστηρίων της Πάφου, ενώ στις 17 Νοεμβρίου συλλαμβάνεται για την προσπάθεια του να προστατεύσει συμμαθητή του που είχαν δεμένο και κτυπούσαν δύο Αγγλοι στρατιώτες. Συμμετείχε σε πάρα πολλές στρατιωτικές επιχειρήσεις, αλλά στις 18 Δεκεμβρίου 1956 συλλαμβάνεται, καθώς μεταφέροντας μαζί με δύο συναγωνιστές του όπλα και τρόφιμα στο βουνό, βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια Αγγλική περίπολο. Οι δύο κατάφεραν να διαφύγουν αλλά ο ίδιος έπεσε στα χέρια του αιμοβόρου εχθρού. Κατηγορήθηκε για κατοχή και διακίνηση οπλισμού ενώ στην δίκη του ο Παλληκαρίδης δεν άφησε περιθώρια στους δικηγόρους του να τον υπερασπιστούν, αφού παρά τις αντιρρήσεις τους παραδέχθηκε την ενοχή του με τον εξής αξιοθαύμαστο τρόπο: «Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε. Ό,τι έκαμα το έκαμα ως Έλλην Κύπριος όστις ζητεί την Ελευθερίαν του. Τίποτα άλλο.»
Όλος ο κόσμος αρχίζει μια γιγαντιαία προσπάθεια να σώσει τον νεαρό μαθητή. Η Ελληνική κυβέρνηση προσπαθεί να αποτρέψει την εκτέλεσή του. Η Κυπριακή αδελφότητα Αθηνών ζητά προσωπική παρέμβαση του βασιλιά Παύλου. Το Ελληνικό Κοινοβούλιο στέλνει τηλεγραφήματα προς την Βουλή των Κοινοτήτων και τα Ηνωμένα Έθνη. Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Δωρόθεος, Κύπριοι Δήμαρχοι και Ενώσεις, 40 Άγγλοι βουλευτές, ο Αρχιεπίσκοπος Νοτίου Αφρικής Νικόδημος, ο Αμερικανός Γερουσιαστής Fulton, απλοί πολίτες προσπαθούν να ματαιώσουν αυτή την εκτέλεση. Ο Κυβερνήτης της Κύπρου Χάρτιγκ όμως και η Αγγλική διπλωματία απορρίπτουν την απονομή χάριτος.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΑΛΗΚΑΡΙΟΥ
Ο Ευαγόρας δεν πτοείται. Στην τελευταία του επιστολή έγραφε:
«Θ΄ ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου. Ίσως αυτό να’ ναι το τελευταίο μου γράμμα. Μα πάλι δεν πειράζει. Δεν λυπάμαι για τίποτα. Ας χάσω το κάθε τι. Μια φορά κανείς πεθαίνει. Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Τι σήμερα τι αύριο; Όλοι πεθαίνουν μια μέρα. Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα».
«Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί».
13 Μαρτίου 1957. Κοντεύουν μεσάνυχτα. Τη σιωπή σπάει μια βροντερή σταθερή φωνή. Ο 18χρονος Παλληκαρίδης σε πείσμα των κατακτητών ψέλνει τον Ελληνικό Εθνικό Ύμνο. Σε λίγο έρχονται οι δήμιοί του. Βροντοφωνάζει στους κρατούμενους των άλλων κελλιών: «Γειά σας αδέλφια. Γειά σας λεβέντες. Ελπίζω να ‘μαι ο τελευταίος που εκτελούν. Αδέλφια συνεχίστε τον αγώνα. Εγώ βαδίζω στην αγχόνη γελαστός, αποφασιστικός, υπερήφανος».
Οι συγκρατούμενοι του φωνάζουν: «Θάρρος Παλληκαρίδη, θάρρος Παλληκαρίδη».
-«Θάρρος έχω πολύ. Αυτή τη στιγμή περνώ την είσοδο του ικριώματος».
Απόλυτη ησυχία. Την σιγή σπάζει το τρίξιμο από το άνοιγμα της καταπακτής της αγχόνης. 12:02. ο 18χρονος Βαγορής πέρασε στην αθανασία. Βρήκε την «γη των ηρώων».
Ήταν ο νεαρότερος αλλά και ο τελευταίος αγωνιστής που απαγχονίστηκε από τους Άγγλους και με το παράδειγμά του έδωσε πίστη, θάρρος και πείσμα στους μαχητές να συνεχίσουν τον αγώνα τον καλό για την αποτίναξη του Βρετανικού ζυγού και την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, όπως έγινε νωρίτερα με τόσες άλλες ελληνικές περιοχές.

Ο τάφος του βρίσκεται στα «Φυλακισμένα Μνήματα» στην Λευκωσία.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
- Το κελλί των απαγχονισμών
- Τα μνήματα, μέσα στις φυλακές.

Σημ. Οι άγγλοι έθαυαν τους απαγχονισθέντες μέσα στην φυλακή και δεν τους έδιναν στους συγγενείς, για να μην μετατρέπονται οι κηδείες σε πατριωτικές συγκεντρώσεις!